Czasami przebiega mi przez głowę myśl, żeby odejść. Tak po rostu, bez żalu zamknąć drzwi i odejść.

Potem myślę o Nim, odruchowo się uśmiecham. Czytam sms: “słucham Nat King Cola i myśle o Tobie”. Jest wieczór, gasze światło włączam więc Nat King Cola *Unforgettable*, otwieram Jego zdjęcie na którym uśmiecha się do mnie, powiększam je na cały ekran, palcem obrysowuje brwi, On dalej uśmiecha się tylko do mnie, jakoś tal ciepło robi mi się i tak dobrze, a przez głowe przebiega myśl: Jak mogłabym odejść??? Czekałam na Niego 29 lat, czuje że czekałam właśnie na Niego. Nigdy wcześniej jeszcze tak… i nigdy wcześniej aż tak… i miałabym tak po prostu odejść? Mogę zamknąć drzwi od domu, ale jak zamknąć te od mojego wnętrza, które wypełnił całym sobą, no jak???

>>>impossible<<<

Dziś przymusowy dzień wolny od pracy, facet z dołu kamienicy przeciął wczoraj kable i zostaliśmy bez prądu. Telefony- niet, komputery-niet, ogrzewanie-niet, więc szefowa zadzwoniła mi że dzisiaj mam free. Naprawili dopiero po 14.00. Przynajmniej zamiast marznąć, powędrowałam troche po mieście, pozałatwiałam pare spraw, kupiłam prezent szefowej na urodziny, i rodzicom na jutrzejszą 44 rocznicę ślubu. Poczytałam, poścwiczyłam, i dzień wolny minął w mig.

W pracy jest dobrze, nareszcie coś rusza bo zastój był nieziemski, ludzie i ich portfele zapadli w sen zimowy, ale chyba czują już ocieplenie bo wychodzą ze swoich norek. Ostatnio zaczęłyśmy się już zabijać o stare katalogi, nazbierało ich się w korytarzu i na zapleczu sporo. Załatwiłam z babką w bibliotece, że wezmą na makulaturę. Oni będą mieli dodatkowe pieniądze na książki, a my porządek w biurze. Jak widać moje społeczne zapędy nie ucichły, chociaż ostatnio zaniedbałam wolontariat – moja wina, moja wina. Wkrótce to nadrobię.  

Z D. już trochę się nie widziałam,głównie kontakt po kablu. Wczoraj przez moją sklerozę zrobiłam Mu awanture(mini mini), bo dostalam sms który mi do niczego nie pasował i myślałam że to do Kogoś innego. W końcu z Jego pomocą przypomniałam sobie, że godzinę wcześniej zadałam Mu pytanie, a ten sms to była odpowiedź. Głupia ja:) Oto co odległość robi z kobietą.

Dzisiaj koleżanka mówi mi, że jest jakieś szkolenie dla kobiet, jak się ubierać, jak dbać o siebie itp, i czy ide, wstęp TYLKO 50 zł. Myślę sobie, po co mi takie szkolenie? Każda świadoma siebie kobieta, na dodatek w dobie internetu, wie jak o siebie dbać i w co się ubierać, a do tych 50 zł wolę trochę dołożyć i wydać na coś innego. Zapisałam się na szkolenie z makijażu profesjonalnego. To takie moje dawne, małe marzenie,a ponieważ postanowiłam w tym roku spełniać zakurzone trochę marzenia, to się zapisałam,a co ma do stracenia:)

A właśnie ostatnio dzwoni jakaś kobieta i mówi, że gratuluje mi, że jestem w gronie wybranych osób, że zaprasza mnie na szkolenie jak się zdrowo odżywiać, co jeść itp. Mówie Jej że nie jestem zainteresowana a ona w kółko, że to że tamto… myśle sobie kobieto, zrezygnowałam dwa lata temu z mięsa, nie jem tłusto, smaże na oleju rzepakowym, nie używam potraw z paczki, kupuje przyprawy itp w sklepie ze zdrową żywnością, unikam konserwantów, białego pieczywa, białej mąki, staram się odżywiać zgodnie z grupą krwi, jem odpowiednią ilość roślin strączkowych, warzyw orzechów itp itd, mam idealny poziom choresterolu, cukru, glukozę idealną, lekarz powiedział, że moje wyniki oprawi w ramkę i będzie pacjentom pokazywał, więc zejdź babo ze mnie, bo NIE JESTEM ZAINTERESOWANA.. mój potok myśli przerwało zadane po raz enty pytanie, pzyjdzie pani? powiedziałam, NIE, pracuje w tej branży, wiem wszystko na ten temat,  bye i się wyłączyłam. Kij Ci w oko natrętna babo:) I pomyśleć, że kiedyś też pracowałam w telemarketingu i wciskałam ludziom kit. Ech…

Znalazłam obrazek, który nazwałam wymówki pozycjonowane:) Wpadł mi w oko:) Ja wolę lekturę tego pana:)

W pracy dobrze, ale ponieważ pracuje na pół etatu postanowiłam znaleźć dodatkowe zajęcie, ale nie będe pracować na innych, czas najwyższy pracować na siebie. D. mi to tyle wtłaczał do głowy, że poskutkowało. Wpadłam na pomysł małego narazie biznesu, ale ma to szansę za jakiś czas przerodzić się  w coś więcej. Zaczne od produkcji domowej, wciągnęłam w to koleżankę zdolną bardziej ode mnie manualnie, do tego moja kreatywność i twórcze myślenie i wkrótce “ruszamy”. Teraz każdą wolną chwile spędzam na planowaniu, dokształcaniu się w tej dziedzinie, kombinowaniu. Nawet w nocy śpie po góra sześć godzin bo ciągle nachodzą mnie nowe pomysły. Narazie niewiele osób wie o co chodzi, i tak ma być, jak przyjdzie czas to wyjdzie to na światło dzienne, narazie cicho sza.

Pewna sytuacja nieciekawa sprawiła, że zainteresowałam się krav magą. KRAV MAGA MAOR, inaczej zwana Czarną Kravmagą( nazwa pochodzi od koloru mundurów jednostek antyterrorystycznych) to system samoobrony ulicznej stworzony na potrzeby departamentu policji izraelskiej a także służb ochrony pogranicza. KRAV MAGA MAOR ma na celu nauczenie w jak najkrótszym czasie w jaki sposób się zachować i obronić w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia. W mojej okolicy są zajęcia dla kobiet. Najpierw jednak postanowiłam zacząć od zwykłego kursu samoobrony dla kobiet, jak stwierdze, że to coś dla mnie, to wtedy biorę się za krav magę, jeśli nie to zajme się jakąś sztuką walki.

Byliśmy z D. w górach dwa dni, śniegu po kolana i ubaw po pachy:) Jak dzieci wygłupialiśmy się, całowaliśmy, trzymaliśmy za ręce (czujecie to? D. poważny stonowany, mało wylewny i takie zachowanie? myślałam że mi faceta podmienili). Godziny rozmów, spacerów, wygłupów i… innych takich:) Wróciłam pełna pozytywnej energii, i z głową pełną pomysłów. To po tym wyjeździe zrodził się pomysł na biznes, można więc powiedzieć że coś wspólnie spłodziliśmy:):)

A i dostałam od Niego prezent! pierwszy raz dostałam od D. prezent, po prawie trzech latach bycia razem, normalnie szok w trampkach:)

Wkrótce ferie, wybieram się z bratankami na Muppety:) i na łyżwy, poza tym w końcu spotkam się z moją przyjaciółką, która po kilku latach wróciła z Anglii, do tego treningi, praca, dopieszczanie:) pomysłu no i czas z D. Aż normalnie ostatnio nawet bóle stawów i kręgosłupa mi zmalały:) A właśnie miałam prześwietlenie i nie wygląda to pięknie. Ale lekarz przepisze mi różne zabiegi i coś wspominał o sanatorium za jakiś czas (znając naszą służbe zdrowia to za jakieś 10 lat). Ale i tak nie ma co jęczeć, jest dobrze proszę państwa, jest bardzooo dobrze. Dopiero teraz czuję,że naprawdę żyje, w pełni i świadomie. Do trzydziestki ciągle smutaśno, powoli, mało intensywnie i mało ciekawie a po trzydziestce cudnie. Może to potrwa conajmniej przez następne trzydzieści lat:)

Sytuacja na dworcu PKP. Siedzimy na ławce, obok kobieta z trójką dzieci. Najmłodsza z dziewczynka wpatruje się w D. jak zaczarowana, pozostała dwójka hałasuje bardzo. D. patrzy na te dzieci, na mnie, znowu na te dzieci i mówi do mnie: co za okropne, rozwrzeszczane dzieciory, po co ludziom dzieci, po czym pokazuje wpatrującej się w Niego dziewczynce język. Mówię Mu tyle razy: My też byliśmy takimi dzieciorami, a On na to: no i też byliśmy okropni, na szczęście teraz jesteśmy wspaniali. No i jak mężczyznę z takimi poglądami przekonać do założenia rodziny?

A wracając do wyciągnięcia przez Niego ręki po kłótni, to często tak jest że dopiero po sprzeczce, kiedy On czuje po mojej reakcji, że przesadził, to dopiero wtedy zachowuje się tak, że odczuwam że Mu na mnie zależy. Bo w różnych codziennych sytuacjach, to nie bardzo. On zazwyczaj zachowuje się jak twardziel, bez uczuć, co to Mu na niczym nie zależy. Tylko w chwilach kłótni, czy prawdziwej bliskości czasami się zapomina i okazuje mi czułość, oddanie, ale jak tylko się zorientuje co robi zakłada tą swoją maskę. No ale podobno większość mężczyzn nie okazuje uczuć, poprzez przytulanie, głaskanie czy chwalenie, ale poprzez np. naprawienie cieknącego kranu, czy przymocowanie półki i nie rozumieją dlaczego my kobiety nie możemy pojąć, że to tak jak by naprawiając ten kran, czy montując półkę wyznają Nam dozgonną miłość. D. przyrządza mi wyśmienite śniadanka, obiadki, deserki i kolacje więc może nie jest tak źle.

Tylko co zrobić z tą Jego niechęcią do wielu rzeczy. Do ślubu, dzieci, spotkań rodzinnych itp. Może pojedziemy gdzieś dalej? Nie lubię podróżować, może wyjdziemy gdzieś z innymi? Szkoda czasu. Może odwiedzimy Twoją rodzinę? Wole spędzać czas z Tobą, może to… może tamto… zawsze to samo: nie dziękuje, nie nie lubię, szkoda czasu, nuda itp. Itd. I żyj tu kobieto z takim odludkiem…

A z innej beczki,  to bratanica namówiła mnie na koncert w maju w Warszawie. Moja bratanica, malutka, słodziutka, w tym roku skończy siedemnaście lat!!!! kiedy to minęło??? Pamiętam ją jako trzylatke pyskującą mi że nie chce iść z piaskownicy do domu, teraz prawie pełnoletnia. Wpatrzona we mnie jak w obrazek, z wzajemnościa zresztą. Mówi do mnie siostro, albo ciociuniu:) a ja pękam z dumy, bo udaną mam bratanicę. No to pojadę z Nią na ten koncert, co mi szkodzi, musze tylko ładnie pracować bez brania wolnego, bo koncert wypada w środku tygodnia, też mi pomysł.

Kombinuje nad prezentem dla rodziców na rocznice ślubu w lutym. Zawsze wymyślamy coś ekstra np. fundujemy Im wspólną kolacje. Teraz też trzeba wymyślić coś fajnego na tą 44 rocznicę. Tyle lat po ślubie, a zachowują się jak gruchające gołąbki, jak to możliwe? Widocznie możliwe.

Przypomniało mi się zdanie kolegi, że facebook jest jak żona, zawsze ma rację:) Tata zawsze słucha mamy, nawet jak się często buntuje, to w końcu przyznaje Jej racje, czasami dlatego że faktycznie mama  ma rację, a czasami dla świętego spokoju:)może dlatego tak Im się układa. D. to prędzej by wyłysiał gdyby miał mi przyznać rację.. a nie zapomniałam On już jest łysy:) tak serio, to ja zawsze jestem tą która przyznaje Mu racje, czasem odrazu a czasem po chwilach oporu:)

Dobranoc.

A teraz długi weekend melancholijno -wspomnieniowo- rozmyśleniowy. Nie należe raczej do osób, które patrzą wstecz, rozpamiętują co było, tęsknią za czymś co przeminęło, umknęło. Dzisiaj jednak tak jakoś mnie wzięło na wspomnienia.

Wracam od dwóch dni myślami do zimy 2005 r., mróz, śnieg, coś co uwielbiam. A teraz styczeń, deszczowo, szaro. Ja, uwielbiam zimę. Kiedy są zaspy, z dachów zwisają sople lodu, ludzie chodzą opatuleni, zmarznięci z czerwonymi policzkami. Coś pięknego. Kto nie lubi zimy, ten nie zrozumie.

A teraz mamy styczeń 2012 r., zamiast śniegu i mrozów ciepło, drzewa które zazwyczaj zaczynają pylić w marcu już pylą, i nie mówcie mi że to normalne, normalna byłaby temperatura minusowa. To że świat zwariował wiem już dawno, a teraz na dokładke jeszcze pogodzie odbiło.

Dzisiaj rano oglądałam program na tvn dzień dobry tvn czy coś w tym stylu. Była mowa między innymi o tym, kiedy warto zakończyć związek, dlaczego warto to zrobić i jak to zrobić właściwie itp. Zazwyczaj nie ruszają mnie takie programy i nie biore ich do siebie, ale nie dzisiaj. Dzisiaj słowa wypowiedziane w tym programie dały mi sporo do myślenia. Myślę o mnie i o D., i wydaje mi się, że żyję złudzeniami. Nawet mi się nie wydaje, ja to wiem. Tworze w głowie Nasz wyidealizowany obraz, wmawiam sobie, że jest super. A nie jest super, źle też nie jest, jest dobrze, ale wiem że.. no właśnie wiem że to nie to. Mój szósty zmysł od dawna podpowiada mi, że mam uciekać. Ale chyba należe do tych osób, które nie uwarzają, że koniec czegoś, jakiegoś związku oznacza początek czegoś innego, zazwyczaj czegoś lepszego. Ja myślę, że koniec to koniec i że już będe zawsze sama. No i ta myśl, że będę sama.. tyle razy i tak długo już byłam w swoim życiu sama, że boje sie, że to się powtórzy. To nie jest jedyny powód dla którego jestem z D., oczywiście, że nie. Wiele razy pisałam już dlaczego z Nim jestem, wiele razy pisałam też dlaczego już nie powinnam  z Nim być. I ciągle żyje w takim rozdarciu, jakby były we mnie dwie istoty, jedna wie że musi z Nim być, a druga że być z Nim nie powinna. ..

A teraz idę poczytać, pomyśleć i potęsknić za tą zimą prawdziwą.

Dopisane 7.01.2012 r. => Pożarłam się dziś bardzo z D. , zaczęło się od niewinnej rozmowy, a skończyło na ostrej wymianie zdań. Troche dziś przesadził, nie spodziewałam się po Nim takich słów. Teraz cisza. Zawsze to ja pierwsza wyciągałam ręke na zgode, nie tym razem…

W pracy młyn, jestem sama, bo szefowa chora drugi tydzień, ale daje rade. Swięta minęły spokojnie, Sylwester też, teraz mamy nowy, całkiem dobrze zapowiadający się rok.

D., wyjechał do rodziny, całkiem spory kawałek ode mnie. Wkrótce jednak znów będzie przy mnie i szafa będzie grała

Cieniem na moje zadowolenie kładą się: brak D. w pobliżu, ostry ból stawów, za wysokie OB, czające się przeziębienie, ciągłe zmęczenie. Ale w przyszły weekend wolne (mam nadzieje), i góry z D., ta myśl sprawia, że odrazu mi lepiej.

A teraz czas się wyspać, to najpozytywniej wpływa ostatnio  na moje samopoczucie… oczywiście nie tak pozytywnie jak D.

że kazdy wszystko uslyszy:

I sanie w obłokach mknące,

i gwiazdy na dach spadające,

a wszędzie to ufne czekanie

Czekajmy – dziś cud się stanie…

Wesołych Swiąt i Szczęśliwego Nowego Roku “moja blogowa rodzinko”

A teraz z głośnika sączy się Ania Dąbrowska, siedzę przy biurku, pisze i ciągle zerkam w stronę łóżka. D. śpi, jedna ręka leży tak jak by czekała, aż się położe,żeby mnie przygarnąć do siebie. Zaraz położe się i wtule w te potężne gorące ramiona, bo D. jest jak kaloryfer, grzeje niemiłosiernie, a ja uwielbiam się grzać. W Jego ramionach oczywiście. Patrze na tego mojego śpiocha i przyszło mi na myśl, że jest jak ten kocur co chodzi własnymi drogami, ma swoje pazurki, swoją niezależność. Jednak wystarczy, że się uśmiechne, pogłaszcze, łagodnie przemówie do tego mojego kocura a On odrazu chowa pazurki i robi się milutki:-) Przed chwilą położyłam się obok, troche się przebudził,

pytam się: śpisz?

mówi pół przytomny: tak kochanie

a ja na to: i gdzie jesteś w tym śnie?

On: leże na plaży

I co tam robisz?

Wypatruje, czy wynurzasz się z fal morskich jak Afrodyta

…

 :)

No to zmykam, przyszedł czas na zanurzenie się w ciepłe, cudowne i ramiona i na wynurzenie się z fal morskich:)

Poza tym dodatkowo zajęłam się sprzedażą kosmetyków, dalej zajmuje się wolontariatem i zaczęłam w zeszłym tygodniu robić porządki świąteczne, więc nie mam czasu siedzieć i jęczeć z bólu. A ten ciągle jest, ból stawów przeszedł w ból całych pleców, do tego złe wyniki i podejrzenie choroby nerek. Wcześniej było podejrzenie reumatoidalnego zapalenia stawów potem boreliozy, teraz nerki, normalnie lekarze się rozkręcają, ciekawe co wymyślą w przyszłym tygodniu.

Z D. dobrze, chociaż mniej czasu spędzamy razem, wcześniej praktycznie z Nim mieszkałam, teraz więcej czasu spędzam u siebie. Kontakt głównie telefoniczny. Razem spędzamy weekendy, chociaż też nie całe. Chyba troche Nas ta walka o kompromis oddaliła od siebie. Ale źle nie jest, zobaczymy co dalej.

Tak że zgodnie z podtytułem mojego bloga jest słodko-gorzko, czyli samo życie:)